Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch, the other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails tend to change. Also, the maintenance depends on
enthusiastic volunteers.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans at Jan Kok, don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag Plantage Patrick Put en Boca 06-08-2017.

Iedereen was ruim op tijd en we konden dan ook voortijdig onze eerste schreden zetten. We liepen de oude Westpuntweg af tot aan de afslag die ons naar de bouwval van het landhuis Patrick leidde.We zagen een waterbak en enige bloembakken. 

We dorsten de ruine van het landhuis niet binnen te gaan.

De muren stonden bol en er hoeft maar een steentje uit te schieten en de hele muur met dak komt naar beneden. 


Afijn, geen keukentegel , geen afvoer, geen fluit van binnen gezien. Op naar de vrouw Holle put. 

We staken de vlakte over waar vroeger de ezels en de koeien graasden. In de linker hoek pakten we het pad weer op, dat uitkwam op een brede zandweg.



We volgden deze tot de afslag, dat we bebost gebied betraden. Na enig bukwerk onder takken en omgevallen bomen doorkwamen we bij de oude  put met pilaren aan. Hij stond droog en niemand durfde in de put via de uitstekende wandstenen af te dalen. Het is wel een loodrechte afdaling en de wandelaars zijn niet zo piep meer. Achter de put bevond zich een drenkbak.


De twee opstaanders waren bovenin uitgehold en hadden duidelijk tot doel om via een katrol een emmer met water op te hijsen en in de drenkbak te gieten.

We kregen er dorst van. Na deze lavenis begaven we ons op weg naar de kust, alwaar ons een fris windje tegemoet kwam.


Links de Seru Costa en rechts de schorpioenenberg Seru Bayan. Pul di Padiki las ik op een bordje toen we bij de Boca aankwamen. Het is een betoverend gezicht die rotsen met daar tussenin de aanrollende golven met hun witte schuimkoppen.



De tweeling boca hield onze blik gevangen en het bekende doorkijkje met zijn lavastolsels ( knotten ) is zozeer fascinerend, datje er wel uren kan doorbrengen. Aan het einde van de 2de boca is het altijd spannend of je niet door het water moet banjeren.

De krabbetjes haasten zich om in hun holletje weg te schieten. Wij voelden ons verrast om niet in de drab weg te zakken en de droge kant op te klimmen. We aanvaarden de terugweg en na veel geslinger troffen we nadat we op de asfaltweg aangeland waren 2 ezels in een kunuku aan. Belangstellend zoals ezels altijd zijn, wilden ze wel op de foto en over hun neus gekriebeld 

worden. Het was niet ver meer naar onze autos.


Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, GK

Choloma

Choloma is de derde stad van Honduras. de mensen zijn arm en leveren goedkope arbeidskrachten. Wij kennen het als een voormalige pleisterplaats  op Curacao, een recreatiepark, waar een oud echtpaar de scepter zwaaide. Je kon er een maaltijd nuttigen als je maar tijd genoeg had. Nu is het een verlaten en vervallen boel.


We  begonnen te lopen langs het hek dat een kraal afsluit, waar de kabriten s'avonds opgevangen worden. Een troep kabriten was ons voor. Een flinke kudde liep voor ons uit en dat drukte meteen het tempo. 



Een paadje door de Enfrau - de stekeltjes- bracht ons aan de rand van het bos. Verderop was een keringsmuur waarvan de boog  ingevallen was en onherkenbaar was. 

We liepen door een gebied van hoge bomen en struikgewas, waar het makkelijk is om de weg kwijt te raken,  Dat we dan ook prompt deden.


Na enig gezoek wisten we de route op te pakken en kwamen achter het oude en niet meer gebruikte restaurant uit. We liepende weg af en doken onder de slagboom door en kwamen bij de afslag die naar de Seru Palomba voerde.



Het uitzicht vanaf de top van deze heuvel is magnifiek. Het uitzicht over het terrein van Maal is formidabel en de vergezichten over de St. Joris baai zijn idyllisch. Je kon merken dat er niet veel van het wandelpad gebruik wordt gemaakt. Mogelijk ligt dat aan de toestemming om het gebied te betreden. Op de heen weg waren we de terreinbeheerder tegengekomen en deze berichtte dat alles veilig was. We bezochten de dikke billen koraal met de heremietschelpen.



De terugweg over het modderig pad langs de mangrove-inham, gelukkig zakten we niet weg, voerde ons langs de dadelpalmen en de Puta Perfumado.

Door het grote bomenbos vonden we uiteindelijk het paadje dat achter het landhuis uitkwam. Hier werden we opgewacht door de kabriten die met hun gemekker me deed denken aan het carnaval.


De oude put en het platje onder de oeroude Indju begroeten ons. De wandeling was, ondanks dat we het recreatiepark gemist hadden, een succes.

Met een vrolijke wandelgroet, GK