Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch, the other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails tend to change. Also, the maintenance depends on
enthusiastic volunteers.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans at Jan Kok, don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag Plantage Patrick Put en Boca 06-08-2017.

Iedereen was ruim op tijd en we konden dan ook voortijdig onze eerste schreden zetten. We liepen de oude Westpuntweg af tot aan de afslag die ons naar de bouwval van het landhuis Patrick leidde.We zagen een waterbak en enige bloembakken. 

We dorsten de ruine van het landhuis niet binnen te gaan.

De muren stonden bol en er hoeft maar een steentje uit te schieten en de hele muur met dak komt naar beneden. 


Afijn, geen keukentegel , geen afvoer, geen fluit van binnen gezien. Op naar de vrouw Holle put. 

We staken de vlakte over waar vroeger de ezels en de koeien graasden. In de linker hoek pakten we het pad weer op, dat uitkwam op een brede zandweg.



We volgden deze tot de afslag, dat we bebost gebied betraden. Na enig bukwerk onder takken en omgevallen bomen doorkwamen we bij de oude  put met pilaren aan. Hij stond droog en niemand durfde in de put via de uitstekende wandstenen af te dalen. Het is wel een loodrechte afdaling en de wandelaars zijn niet zo piep meer. Achter de put bevond zich een drenkbak.


De twee opstaanders waren bovenin uitgehold en hadden duidelijk tot doel om via een katrol een emmer met water op te hijsen en in de drenkbak te gieten.

We kregen er dorst van. Na deze lavenis begaven we ons op weg naar de kust, alwaar ons een fris windje tegemoet kwam.


Links de Seru Costa en rechts de schorpioenenberg Seru Bayan. Pul di Padiki las ik op een bordje toen we bij de Boca aankwamen. Het is een betoverend gezicht die rotsen met daar tussenin de aanrollende golven met hun witte schuimkoppen.



De tweeling boca hield onze blik gevangen en het bekende doorkijkje met zijn lavastolsels ( knotten ) is zozeer fascinerend, datje er wel uren kan doorbrengen. Aan het einde van de 2de boca is het altijd spannend of je niet door het water moet banjeren.

De krabbetjes haasten zich om in hun holletje weg te schieten. Wij voelden ons verrast om niet in de drab weg te zakken en de droge kant op te klimmen. We aanvaarden de terugweg en na veel geslinger troffen we nadat we op de asfaltweg aangeland waren 2 ezels in een kunuku aan. Belangstellend zoals ezels altijd zijn, wilden ze wel op de foto en over hun neus gekriebeld 

worden. Het was niet ver meer naar onze autos.


Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, GK

Choloma

Choloma is de derde stad van Honduras. de mensen zijn arm en leveren goedkope arbeidskrachten. Wij kennen het als een voormalige pleisterplaats  op Curacao, een recreatiepark, waar een oud echtpaar de scepter zwaaide. Je kon er een maaltijd nuttigen als je maar tijd genoeg had. Nu is het een verlaten en vervallen boel.


We  begonnen te lopen langs het hek dat een kraal afsluit, waar de kabriten s'avonds opgevangen worden. Een troep kabriten was ons voor. Een flinke kudde liep voor ons uit en dat drukte meteen het tempo. 



Een paadje door de Enfrau - de stekeltjes- bracht ons aan de rand van het bos. Verderop was een keringsmuur waarvan de boog  ingevallen was en onherkenbaar was. 

We liepen door een gebied van hoge bomen en struikgewas, waar het makkelijk is om de weg kwijt te raken,  Dat we dan ook prompt deden.


Na enig gezoek wisten we de route op te pakken en kwamen achter het oude en niet meer gebruikte restaurant uit. We liepende weg af en doken onder de slagboom door en kwamen bij de afslag die naar de Seru Palomba voerde.



Het uitzicht vanaf de top van deze heuvel is magnifiek. Het uitzicht over het terrein van Maal is formidabel en de vergezichten over de St. Joris baai zijn idyllisch. Je kon merken dat er niet veel van het wandelpad gebruik wordt gemaakt. Mogelijk ligt dat aan de toestemming om het gebied te betreden. Op de heen weg waren we de terreinbeheerder tegengekomen en deze berichtte dat alles veilig was. We bezochten de dikke billen koraal met de heremietschelpen.



De terugweg over het modderig pad langs de mangrove-inham, gelukkig zakten we niet weg, voerde ons langs de dadelpalmen en de Puta Perfumado.

Door het grote bomenbos vonden we uiteindelijk het paadje dat achter het landhuis uitkwam. Hier werden we opgewacht door de kabriten die met hun gemekker me deed denken aan het carnaval.


De oude put en het platje onder de oeroude Indju begroeten ons. De wandeling was, ondanks dat we het recreatiepark gemist hadden, een succes.

Met een vrolijke wandelgroet, GK


Wandelverslag Groot Sint Michiel, Rancho, 27-08-2017

Wandelverslag van de Grootse Sint Michiel.

De kloek met de kuikentjes stond trots ons al op te wachten. De donjo had het druk met het regelen van een verjaarspartijtje. 
Na hem begroet te hebben, deed hij het hek voor ons open om de wandeling te laten beginnen over zijn dreven.


We liepen door het hek dat ons naar de betonnen vloeren voerde. Als U dat heel vlug uitspreekt, is het net of U gevloerd wordt.
We hielden links aan, maar misten de afslag die het heuveltje op ging. Afijn we liepen welgemoed verder en na veel geknip kwamen we bij de choller zijn optrekje. De meest onbruikbare spullen die men dacht niet meer nodig te hebben, lagen rondom zijn tent verspreid. Een archeoloog zou er vingers bij aflikken. Potten en pannen van niet te raden leeftijd lagen hier te kust en te keur. Zelfs gebruikte hij een zeer oude kruiwagen om de oude spullen her en der te vervoeren. 



Fietssporen liepen over het paadje, maar ik zag geen fietsenstalling. Dus kunnen het fietsers zijn, die willen weten hoe een choller een uiltje knapt. 
We vervolgden onze wandeling langs de vuilstort van Mal Pais en liepen langs brede paden. We gingen de  route volgen naar de put en de drenkbak. Er moest even flink geknipt worden, want het lover had zowel de drenkbak als de put aan hetoog ontrokken. We liepen naar de bloeiende Tamarinde en bespeurden een pad dat achterlangs liep, helaas liep het pad niet zoals we dachten en moesten we terug. 

De Passievrucht was droog en dus een slokje water smeerde de kelen. We kwamen bij de boom waar het opschrijfboekje verscholen ligt. Niemand had een pen of potlood bij zich. Het nageslacht zal niet weten, dat we er geweest zijn. Heuveltje af en op naar de Bringa Mosa ( vechtend meisje ). Dit boompje bloeide. De witte bloemetje noodde uit om een bosje te plukken. 
Maar kijk uit voor de stekeltjes want die kunnen vreselijk pijn en jeuk veroorzaken. 

Het sap van de Flaira is een doeltreffend middel om deze jeuk en pijn te neutraliseren.
De rode zaadjes van de  Bonchi Kabei lagen onder de boom. De oude Indjus lagen te rusten en de Pal'i Taki met zijn vervlochten beige stam stonden te pronken met hun groen bladerdak. De yerba di Kerkhof veld leek wel uitgedroogd , de kalebassen lagen op de grond en hingen aan de bomen. Een wondere natuur die je alleen maar op Groot Sint Michiel in die getale aantreft.


We liepen met gezwinde pas langs de mooie paden en kwamen weer uit bij de betonnen vloeren. Een laatste slokje voor degenen die nog wat over hadden, want het was warm. De dieren stonden ons al op te wachten en ik droeg het het verzamelde parkeergeld af. 
Bij het weggaan stonden eenden ons uit te snateren en wensten ons een dushi reis.

Met een vrolijke wandelgroet, GK

Wandelverslag 03-09-2017, Boca Sami, Vaersenbaai.


Na het parkeren van onze autos spoedden we ons naar de houten brug, die voor de geul begint
en in het water ophoudt. Een paadje van keien voert ons aan land.


Vroeger was dat heel wat 
anders. Toen was er geen brug en moest men al pootjebaaiend de andere kant proberen te bereiken. Er is ook een tijd geweest dat de brug over de geul heenging en je niet de kans liep om natte voeten te krijgen.

Veili
over de brug begint de " Bullenbaai Ruta ". Een fraaie route die ons  langs het water van de zoutpannen voert. Gele stenen, die door Uniek Curacao geplaatst zijn, volgend klimmen we over de rotsen. 


Af en toe zien we een donkergrijze reiger die in het evenzo donkergrijze water tuurt of zij/hij, 
dat kon ik niet goed bepalen aan de vleugelopslag, een glinstering van een zilvervisje ziet. 
Een witte reiger staat in de verte te gluren wat al die wandelaars aan het doen zijn. 
Een groene 
reiger vliegt met een schreeuw  op.  Het is toch een hele bedoening in die uitgestrekte wateren van Boca Sami en houdt onze aandacht vast. De Flamingo's houden zich op afstand. We moeten maar raden of het een mannetje of een vrouwtje is.


We lopen door over een vlakte waar aan het einde zich de duinen van Sami bevinden. Deze zijn overdekt met Banana di Rif van Fyves. Het vocht van deze banaan schijnt goed tegen exceem te zijn. 

We komen 
voor een ijzeren hek te staan. Maar het blijkt dat er net genoeg ruimte open gelaten is om je er doorheen te wurmen. Het lukt ons allemaal en ineens staan we voor twee Bonairiaanse ezels.



Een Curacaosche ezel 
balkt heel anders en wil haast niet op de foto. het zal iets met "Opsporing verzocht" te maken hebben. 

Een echtpaar zat voor hun huis te eten en we wensen hen 
"bon provecho".


De ruta over de vlakte van de biezen was de volgende belevenis. Als je nog nooit je biezen gepakt hebt, kun 
je dat hier doen. Velen dachten er anders over en stiefelden richting van Kokoma Beach. We hadden geen tijd voor een lekker drankje aldaar en trouwens de prijzen zijn toeristenprijzen hier.

Over het bruggetje en langs de 80- min route kwamen we boven bij de geschutsopstelling aan. Geen kanon 
meer te zien en de uitleg van het toeristenbureau was ook verdwenen. 
We probeerden het pad te vinden dat langs de zuidkust liep, eilaassie.
Op het eind van het pad, dat naar Boca Sami gaat, is het altijd weer spannend wie naar boven gaat de heuvel op. Het scheelt tien minuten. Vanaf de heuvel heb je een fantastisch uitzicht over Boca Sami en de Lagune.

Later wist men te vertellen dat er een kanon twee meter lager onder de top lag te schutteren.

De vooroplopers hadden er 1 uur en 50 minuten over gedaan en de heuvelbestormers 2 uur.
Jammer genoeg was de pleisterplaats gesloten, er kon niet nagenoten worden. 
Met een vrolijke wandelgroet, GK

Wandelverslag Renbaan ,Landhuis Brievengat, Schietbaan. !3-08-2017




De wandeling. De Renbaan, Kancha di kore.

Een wandeling naar de renbaan is een avontuur apart met veel Wabi. Na de uitzichten over de wijken Brievengat en Schelpwijk vanaf het terras kwamen we na veel geknip op de renbaan aan. Een haag van Wabis belette ons om rechtstreeks naar de renbaan te lopen. Na enig gezoek vonden we een doorsteek. Wat zag die renbaan eruit. Een grote groene wildernis. Geen paard te bekennen, laat staan een ruiter. Iemand riep nog van "Hop, hop, hop paardje in galop" maar die zat blijkbaar op de verkeerde tribune. 


We hebben er maar een slokje opgenomen, want de temperaturen waren van dien aard, dat we niet wilden riskeren, dat er iemand hallucinaties of een fata morgana kreeg. Hop, hop,hop. We verlieten het trieste geheel en knipten hier en daar een takje weg om het spoor voor een volgend hiker achter te laten. De richting naar het landhuis Brievengat ging over gebaande paden.

De mensen die bij de renbaan wonen, hielden de zandweg  berijdbaar. We volgden het pad langs de poort en kwamen op de geasfalteerde weg uit die naar het landhuis loopt. 

Tussen het hekwerk door, dat het landhuis tegen indringers afsluit, heb je een mooi uitzicht. We maakten we 
een foto voor het nageslacht. 
Een stelletje honden begroeten ons. Een met halsband en twee zonder. Ze lieten zich niet aanhalen,want daar hadden ze geen tijd voor. 

Het opgeworpen heuveltje over en we kwamen langs een prachtig bloeiende Lantana Camara, de Mata Sanger. Een feestelijk gezicht als je  bedenkt, dat je heuvel op moet. 
Bij de Ogem paal met de dwarslat hielden we beraad.
De keus om hier rechtstreeks te lopen naar de kippenfarm in twintig minuten of via de verroeste steenbrekerij in een uur en twintig te doen, waarbij vermoedelijk nog wel het een en ander te snoeien viel. De meesten wisten het wel, want het was heet.

Zo kwamen we bij de kippen boerderij aan om kwart voor zes.
De kippenvoerders waren al naar huis en de bewakingshonden verwelkomden ons met een luid geblaf, alsof ze wilden zeggen," Bim bam beieren onze kippen hebben geen giftige eieren en we zweren bij hart en ziel, we hebben nog nooit gehoord van Ipronil.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, GK

Open Monumenten Dag Curaçao. June 11 - 2017

Wandelverslag Santa Catharina. 05-03-2017

Beste Wandelaars,

Bon siman.
Winden waaten om de rotsen. Op de noordkust kun je een frisse neus halen. Je mag wel uitkijken, dat hij niet te fris wordt door het opspattende zeewater. Het heeft de laatste dagen flink gewaaid, de golven beuken de rotsen van de grillige noordkust. Het is goed te zien in de bocas. Het aanrollend water met zijn schuimende toppen is het schouwspel van de natuur dat geen weerga kent, voor mij althans. Uren kun je er naar turen en je ziet nimmer hetzelfde tafereel. 
Toko Santa Pretu, een toko, die op zondag open is, is de verzamelplaats waar je min of meer veilig je auto kan parkeren, daar er altijd bedrijvigheid is. We hadden geen moeite om een plek te vinden, alleen moest je er wel opletten om niet de ingang naar het aangrenzende huis en wasserij te blokkeren. 
Vrolijk liepen we het zandpad op. Een grote steen gaf aan dat je de mondi in moest. Er wordt hier blijkbaar veel gewandeld, want de paden waren goed bijgehouden. Door de uitgestrekte Savanne di Yerba kwamen we op de noordkust. De vlakte is immer een lust voor het oog. We hadden enige moeite om de doorsrteek naar Boca Chiki te vinden, maar met enig  gezoek vonden we het pad dat ons naar deze boca leidde. De kleine eerst ,dan de wat grotere boca Grandi en tenslotte een nog grotere Boca Labadera,
Als je het goed wilt brengen moet je naar een climax toe werken, zei mijn grootvader altijd.. De tunnel of the Doom aan het einde van het kustgebeuren is de kers op de taart. Op deze plek is het gezellig B.B.Q-en. Uit de wind en de tunnel op de achtergrond. Het geheel van de Doom leek net een zwart gat. We konden er niet genoeg van krijgen. Stel je voor dat je erin duikt en aan zo'n rotspunt blijft hangen. Dan is het net zolang zuchten tot de zuurstoffles leeg is.
Op weg naar het landhuis kwamen we voor een enorme verrassing te staan. Een grote plas water versperde ons de weg. De voorloopster deed het ons voor en wij nagenoeg de helft van de deelnemers volgden naarstig het ingedrukte voetspoor, waardoor we nog dieper in de modder wegzakten. Zou die andere helft toch gelijk krijgen. We lieten ons niet kisten en er was zelfs eentje, die manmoedig door het water stiefelde, maar ik zag hem op een gegeven ogenblik naar zijn schoeisel zoeken. Gelukkig vond hij deze terug. Het wordt vanavond wel schoonnmaken, want de modder hing met kluiten aan je schoenen. De rest had een detour gemaakt en wisten hun wandelschoenen schoon te houden. Een fluitje van een cent, als je de fluit maar hoort.
Het door de zon beschenen landhuis lag in de verte te lonken. We spoedden ons voort en nadat we de treden van de trap naar het landhuis beklommen hadden , kon een ieder met veel gehijg de stukken dakpannen bewonderen die her en der verspreid lagen. Bij de Davidster was het stil. De nagedachtenis aan de betere tijden had haar invloed niet gemist.
De achtertuin leek hetzelfde als de voortuin. Een woestenij, een ondoordringbaar muur van groen. Waar eens de vijver was, was nu een canope van struiken en bomen. Verscholen daaronder moet toch behoorlijk veel water gestaan hebben, gezien dat Pluvius de hemelsluizen de laatste dagen geopend heeft.
De trugweg naar ons beginpunt was net of men de stal rook. Met gezwinde pas werden de laatste stappen gezet.
Na 2 1/2 uur waren we bij onze bolides wedergekeerd

Nature hikes in June 2017

Nature hikes in June 2017 / Natuurwandelingen in juni 2017


 Copyright Caribbean Footprint.

Enjoy the natural riches of Curaçao by joining one (or more :-) ) of our weekly nature afternoon walks! Details on the (!) 3rd Saturday of the month morning hike and birdwatching trips will follow in a separate newsletter.


Register by clicking on the links in every description.

- ALL AFTERNOON HIKES START AT 17.00 hours -


Wandelverslag Daniel Noordroute, 04-06-2017.

Beste Wandelaars,


Bon Siman.

Met een opgeruimde afwezigheid besloot ik toch de wandeling doorgang te laten vinden, omdat er ook al vanwege de monumentendag  op 11 juni niet gewandeld wordt. 



De almanak of te wel het boek der boeken er op raadplegend, kwam ik tot de slotsom, dat een wandeling over de terrassen achter Daniel zo gek nog niet was, als het tenminste niet regent. Schuilplaatsen en bomen in deze omgeving die een 

goede beschutting geven, vind je er weinig.  Mocht je langs een rotswand lopen, als Pluvius zijn luiken open zet,  heb je nog een kans, dat je tijdig een grote overhang vindt. Je moet dan wel aflandig gaan staan, vooral als je in een muizennis zit.

Die zijn piepklein. 

Stel je voor je bent net uitlandig en het regent niet, dan sta je mooi  voor paal als je onder zo'n overhang staat. Gelukkig hebben we op Curaçao alleen maar van die grote, grote, ruime. Wat wou ik ook al weer zeggen? Afijn, het zal wel een van mijn opgeruimde afwezigheden zijn.



Er komen niet veel wandelaars of personen die verdwaald willen raken in deze gebieden. Dit is ook te merken, dat er weinig vuil verspreid ligt.

De koeien laten een spoor van uitgedroogde bemesting achter. Ze hebben duidelijk een andere route ontdekt. En het is niet zo "van die wandelaars zullen we eens een poepje laten......", want daar denken ze absoluut niet bij na met hun achterste. 


Aan een koevoet en een patjol,( chapi), heb je niet veel als je over het maanlandschap ven een terras huppelt. Een wandelstok om je evenwicht te bewaren is een beter attribuut. 

Na het agaveveldje was het nog een half uurtje naar de afdaling. Onder begeleiding van de Daniel hond was het een fluitje van een cent ,als je de geelgeverfde stenen maar volgde. De hond begeleidde niet meer. Hij  had andere speelmakkers gevonden.


De afdaling biedt twee richtingen. De klauterroute langs de wand in oostelijke richting en de klauterroute in westelijke richting die uit komt op de vlakte van Hato  We namen de laatste en baanden ons een weg naar Kueba Pachi. De rotswand met zijn vele verbijsterende nisse gaven onseen gevoel dat we in een andere wereld waren. Bij kueba Pachi aangekomen dronken we een slokje want de tijd die drong. 

Al gele stenen volgend kwamen we bij de Bahada di Daniel. Ook hier was het motto krijt op tijd. En zodoende kwamen we bij de splitsing uit van waar het nog acht minuten is naar Daniel. 

Eilaassie we raakten de weg kwijt, want het werd al donker en we raakten verwijdert van het landhuis. Ik kon me ook niet herinneren dat we dit ongeknipte pad hadden gevolgd.

Terug en weer opnieuw beginnen. Dit herhaalden we nog een keer.

En ja daar driemaal scheepsrecht is, namen we nu wel het juiste pad. Kwart voor acht waren bij donker en welzijn beland bij het Landhuis Daniel.


Met een vrolijke wandelgroet, G.K.


Wandelverslag Rooi Kathun. 28-05-2017.

Beste Wandelaars,


Bon Siman.

De onbarmhartige stralen van de zon die de naakte rotsen blakeren, weerhield ons niet om over Curaçaosche dreven te wandelen. 

We verzamelden bij Zanolino de kunstenaar van enorme sculpturen, Ze zijn ter plaatse te bewonderen. 

Een onzichtbare luchtfietser waarschijnlijk een van zijn laatste creaties, wist niet aan onze aandacht te ontsnappen, daar we regelrecht op dit tafereel af denderden. Met het fototoestel in aanslag probeerden we dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Helaas mijn toestel lag nog thuis. Gelukkig namen 2 deelneemsters gelijk de honneurs waar. Nu nog even copy/paste wat ik in lange tijd niet gedaan heb.

Eens was er een kunstwerk van een majestueuse Dreamcatcher langs het pad neergezet door Zanolino, omdat de beheerders van het Christoffelpark het niet goed vonden, dat deze droom zender op de Christoffelberg geplaatst werd. Nu staat de Dreamcatcher in een museum op Otrabanda te dromen.

We lieten de luchtfietser het pad verkennen, maar zoals het hier altijd op dit eiland gaat, hij zal wel bellen als hij iets speciaals ziet. 

De aanloopweg naar de rooi was goed gebaand. Hier moeten ook de ruiters langs. We volgden het spoor van de paarden tot aan de ingang van de rooi. 



We hoefden niet veel te knippen en boven op het plateau aangekomen konden we gemakkelijk de weg vinden. Al spoedig zaten we bij het baken een slokje te drinken, dat na een kriskros pad  ons verwelkomde. Nu kon je door naar het rode seinbord, dat we in de verte zagen. 



Van de vorige wandeling meende ik me te herinneren, dat bij het rode seinbord stond "hier op Uw schreden terugkeren". We namen dus de weg die naar de gedeeltelijke  geasfalteerde weg leidde. 

Onze verassing was groot, want we vonden een bord met het opschrift, dat we in de richting liepen van het " Gebroken Kapmes " . Zo'n naar opschrift hadden we in geen jaren gezien. Stel je voor je bent lekker aan het snoeien en ineens breekt je kapmes. dan komt er van je pad niets meer terecht We vroegen ons af of hier ook gebroken harten te vinden waren. We liepen verder en kwamen weer op het pad dat ons naar de rooi gebracht had. Even voordat we het pad van de rooi opgingen, was er een pad dat de paarden namen en hun spoor van binnenins gerommel volgden wij weer. 



Het kruikje was er niet meer. Een artefact van allure was met de noorderzon vertrokken. Alleen een overdorstige kan het aan zijn verzameling toegevoegd hebben. De rotsenbomenvreter was er nog. Op eens hadden we grote haast. Niet dat het ging regenen . Ook niet dat er onweer op komst was en zelfs niet dat de rotsenbomen vreter ons angst aanjoeg, maar de nieuwsgierigheid, dat onze luchtfietser wel eens  terug zou zijn, joeg ons voort.

Na precies een uur en drie kwartier waren we weer terug bij Zanolino.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K



Wandelverslag Den Dunki en Parke Sorsaka. 26-02-2017

Bon Siman.
Je bent er ook al je er niet bent. Zelfs ik zou in de war raken, als ik het doen en laten van een ander zie. Het is net zoiets,  als je een gedachte kunt wegen of dat je het geluk voor een meter koopt. Het carnaval begint en wij lopen in optocht om precies vier uur de mondi in. Het was erg drassig bij de Pos di Orashon, we moesten verschillende omwegen verzinnen om het juiste pad te houden. Maar dat kon hem de pret niet drukken.
Orashon


Na veel geslinger bereikten we eindelijk het dansvloertje, waar de dikste mahok van Dushi Korsow staat.
De putten bevatten allen water, maar of het drinkbaar is, wilde men niet uitproberen. Te veel manzanilla appeltjes in de buurt en een avondje scheurbuik lijkt me niet zo lekker.

Met veel kruip door- sluip door bereikten we de zoutpannen. 
Twee eenzame flamingos staken hun kop onder water toen ze ons in het oog kregen. Die garnaaltjes en krabbetjes zijn veel belangrijker. Aan het einde van de zoutpannen was het erg modderig en af en toe slipten we weg.


We hielden zoveel als mogelijk de hoge kant aan en moesten af en toe een stukje door het bos. We liepen over een goed begaanbaar pad door de Parke Sorsaka en vervolgden onze route door Den Dunki met zijn vele putten. 

Swanbridge

De oorsprong van de naam Den Dunki is onbekend. In het begin van de twintigste eeuw heeft de familie Gorsira het beheer overgenomen en er een siertuin van gemaakt. De Swanbridge is daar nog een aandenken van. Nu staan er overal bordjes met tekst en uitleg over al wat je kan zien en bizonderheden over de planten en bomengroei. Zelfs is er een speeltuin voor de kinderen. Uniek Curaçao mijn petje af voor zo'n mooi parkje.

Op de terugweg wandelden we langs de zoutpannen. De twee flamingo's verslikten zich bijkans toen ze ons weer zagen. Ze dachten het rijk alleen te hebben blijkbaar. De opgeworpen dammetjes tussen de zoutpannen stonden gedeeltelijk onder water. We waagden het er niet op om natte voeten te krijgen, ofschoon onze moderige schoenen best wel een wasbeurt konden verdragen. Na de pannen kwamen we op het pad uit dat we heen ook al genomen hadden, met een uitzondering van een parallelpad, dat ons gedeeltelijk in nieuwe kontrijen bracht. Vanaf dit pad heb je met zonsondergang een schtterend schouwspel over de pannen en het Jan Thiel binnenmeer.
Even verderop begroette de Tafelberg in de verte ons. Al met al een mooie Jan Thielse wandeling, die ons 2 3/4 uur verrast heeft.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Nature Hikes, Caribbean Footprint

Nature hikes in February 2017 / Natuurwandelingen in Februari 2017
Enjoy the natural riches of Curaçao by joining one (or more :-) ) of our weekly nature afternoon walks as well as the (!) 3rd Saturday of the month morning hike to Ser'i Neger/Fontein! Oh and don't forget to come birdwatching with us, and be amazed by the diversity of birds on Curaçao!

Register by clicking on the links in every description.
- ALL AFTERNOON HIKES START AT 16.30 hours -

Rooi Katoen - Donderdag/Thursday February 9We parkeren bij Kunuku Aqua Resort. Op de Weg naar Westpunt sla je links af naar Willibrordus, aan de rechterkant ligt het resort / parking at Kunuku Aqua resort. Take the road to Westpoint and turn left towards Willibrordus. You´ll encounter the resort at the right side of the road.
We wandelen door een dicht begroeide mondi naar een indrukwekkende rooi in het kalkterras.
Het smalle rotsachtige pad brengt ons naar de kust, vanwaar we een mooi uitzicht hebben over de kustlijn.
We´ll hike through a densely vegetated area towards an impressive gully. The narrow, rocky path leads us towards the coast. From there we´ll enjoy a view of the beautiful coastline.

REGISTREER HIER/ REGISTER HERE
Bird watching at Malpais - Maandag / Monday February 13Parkeren bij Vaersenbaai / Parking at Vaersenbaai
We starten om 16.00 op de parkeerplaats van Vaersenbaai (Kokomo) en wandelen door het Ramsar gebied Malpais op zoek naar verschillende soorten vogels. 

We start at 16.00 on the parking place of Vaersenbaai (Kokomo) and will hike into the conservation area of Malpais in search of different species of birds & to experience the roosting behaviour of our parakeets.

Deelname kost Nafl. 25 pp inclusief drinken en snack aan het eind. Participation fee: Nafl.25 pp incl. refreshment at the end.

Kleine groep, dus registratie is noodzakelijk. Group remains small, so registration is needed.
REGISTREER HIER/ REGISTER HERE
Rooi Rincon - Donderdag/ Thursday February 16Veilig parkeren op betaald parkeerterrein van vliegveld Hato (op 5 min.loopafstand) of eventueel langs de weg. We verzamelen bij de slagboom/ entree Rooi Rincon (schuin tegenover Curinde) / Park safely on the paid parking place of the airport (5 minutes hike from the start) or along the road at Rooi Rincon.
Het pad gaat langs de altijd stromende waterbron en indrukwekkende rotsformaties. Deze rooi werd vroeger bewoond door indianen. We klauteren de rooi uit en wandelen over het kalkterras, dat ons trakteert op prachtige vergezichten. Lopen over dit kalkterras kan alleen met stevige schoenen aan.
The trail leads us past the natural well and impressive rock formations. The gully was frequented by pre-Columbian tribes in the past. After passing through the gully we hike over the limestone terrace with spectacular views. Remember to wear sturdy shoes.

REGISTREER HIER/ REGISTER HERE
MORNING HIKE SER'I NEGER/FONTEIN - Zaterdag / Saturday February 18LET OP: Door omstandigheden vind deze wandeling deze keer plaats op de derde zaterdag van de maand en niet op de tweede. 

MEER INFORMATIE VOLGT!
Landhuis Rif Marie - Donderdag / Thursday February 23We parkeren aan de voorkant van de kerk bij Willibrordus / Parking in front of the church at Willibrordus.
Deze wandeling gaat over het plantage gebied van Rif Marie. We komen o.a. langs de ruine van het landhuis, de indigobakken en de zoutpannen. We wandelen terug over een smal heuvelachtig pad, dat ons een prachtig vergezicht geeft over de saliña en de indrukwekkende rotsformaties.
This hike leads us through the plantation area of Rif Marie. We´ll encounter the ruins of the plantation house, the indigo-basins and the salt pans. We´ll walk back along a narrow path, from where we´ll be treated to beautiful views of the saliña as well as impressive rock formations.

REGISTREER HIER/ REGISTER HERE
Bird Watching hike Jan Thiel - Maandag / Monday February 27Verzamelen laatste rotonde Chogogo resort / Parking at last roundabout Chogogo resort

Op maandag 27 februari wandelen we in de omgeving van Jan Thiel om op zoek te gaan naar verschillende soorten terrestrische en watervogels. We beginnen om 16.00 uur bij de laatste rotonde bij Chogogo resort en wandelen in de richting van de zoutpannen.

Deelname kost Nafl. 25 pp inclusief verfrissing aan het het eind. Doe goede wandelschoenen aan, een hoed/pet, zonnebrandcreme en neem een verrekijker mee indien u deze heeft. De groep blijft klein dus reserveren is noodzakelijk!


Bird watching on the island of Curaçao. On Monday September 26 we will go to the area of Jan Thiel to spot water and terrestrial birds. We start at 16.00 on the last roundabout at Chogogo Resort at Jan Thiel and will hike into the conservation area of Jan Thiel in search of different species of birds.

Participation fee: Nafl.25 pp incl. refreshment at the end. Wear good shoes, a hat, sunscreen and bring binoculars of you have these. Group remains small, so registration is needed.


REGISTREER HIER/ REGISTER HERE